Bootslenteren rond Belle Ile

5 augustus 2010

De tijd op de Kumbi en met de Kumbi was de laatste week ronduit grandioos. Mijn Bénéteau kreeg het bezoek van Dirk en Domi. Plots waren we met drie, een breuk met de voorgaande solomaanden. We zeilden de ochtend van  de 28ste van Le Crouesty naar het veelbelovende Belle-Ile. Met de deskundige hulp van Kareltje de kaartplotter namen we de passage de la Teignouse en tegen de middag bereikten we een klein paradijs.

Stuurloos

Maar daarvoor was er nog een huivermoment. Dirk hield het roer maar de wind viel weg en we moesten Rogerke aan’t werk zetten. Ik had de schroef nog niet in de vooruit geschakeld. Dirk dacht echter van wel, wardoor hij de stuurloosheid niet begreep. We dobberden zomaar rond. Met wat rotsen dichtbij kwam dat toch niet zo goed over.
Gelukkig was het snel opgelost toen we ontdekten dat we dus nog niet in versnelling zaten (kieken!).
De aankomst in Le Palais was de climax. Om te beginnen lag er toch een heus “Hornblowerschip” voor de rede. Foto’s dat ik getrokken heb, met honderden.

We voeren de haven binnen maar vlogen er direct terug uit en moesten buiten aan een boei blijven wachten op hoog tij, pas om 18.00 u die avond. Geen erg, we genoten van het uitzicht en van de lunch en een rustige namiddag. Iets na zes uur mochten we dan toch binnen en gingen we het bassin à flot binnen, achter een paar deuren à la Jachthaven Linkeroever.
Le Palais is werkelijk een heel mooi stadje met de haven er middenin. Het wordt beheerst door een enorm fort uit de tijd van Vauban (1700 plus) en wordt daarom Le Palais genoemd.

Een avondje foezel wreekt zich

Terwijl we shipshape maakten werd onze aandacht getrokken door iemand van een Belgisch jacht dat ons toezwaaide..Bekenden? En ja hoor: Marc en Myriam Van Raemdonck.  We moesten absoluut bij hen aan boord “iets” komen drinken.

Dat “iets” bestond uit heel wat flessen heerlijke bubbels. De avond vloog voorbij in super gezellige sfeer en veel te laat kwamen we terug op Kumbi voor een deugddoende nachtrust. Die konden we wel gebruiken want ’s anderendaags stond er een flinke wandeling op het programma, helemaal langs de kust naar de Pointe de Taillefer, westelijk van le Palais. Adembenemend mooi. Alleen ging het me niet zo goed af. Teveel bubbels?

’s Morgens hadden we ook al flink gewinkeld en de markt afgelopen.

Ruwe rotskust van de Keltische eilanden

We verbleven twee nachten in Le Palais en vertrokken nadien naar Sauzon, westelijk van Le Palais en ongeveer een dik uurtje varen, op motor want we hadden al twee dagen geen stroom en dat zou hier ook zo zijn. Er was trouwens toch niet veel wind. Sauzon is gewoon lieflijk. We vonden er een meerboei in de beschutting van de rotsige kust en Kumbi-ke werd aan het werk gezet. Nu moesten we wel onze transfer naar de oever in twee keer doen want mijn kleine dinghy is absoluut niet voor drie personen bestemd. Ook hier maakten we een prachtige tocht te voet langs de kust naar Les Poulains, rotsformaties aan de noordwestkust van het eiland. Het is erg grillig en woest van natuur met bovenop de onvermijdelijke vuurtoren. Indrukwekkend. Het weer speelde goed mee, niet te warm , licht bewolkt met mooie opklaringen. Deze keer was ik wel beter in vorm.

Met moeite verlieten we de volgende morgen dit kleine paradijs en zetten koers terug oostwaarts, eerst met heel weinig achterlijke wind en mijn ballonzeil deed weer volop wat van hem wordt verwacht, Kumbi wat snelheid geven. Niet teveel, zo konden we de vislijn uitproberen …en geloof het of niet.. we hadden beet!! Een prachtig makreeltje haalden we binnen.
Wat een mooi visje is dat, met groene streepjes op z’n blinkend velletje. Arm ding, maar z’n kop ging eraf en de rest werd onmiddellijk gereinigd. Wat was ik blij dat Dirk er bij was.

Dag Dirk

Kort na de middag bereikten we het eiland Houat waar we ankerden om te lunchen en ja, ons visje ging direct in de pan, samen met nog een exemplaar dat zonder dat we het wisten ook aan de lijn zat. Rond 17.00 u gingen we ankerop en zeilden naar de monding van la Vilaine waar we iets voor hoogwater aankwamen zodat we veilig zonder vast te lopen tegen zonsondergang de sluis bereikten die we de volgende ochtend wilden nemen. We lagen ook hier aan een meerboei en dat is best rustig.
Om 08.00 u ging de sluis open en vrij snel ging het deze keer om er door te gaan. In het vroege ochtendzonnetje voeren we de rivier op die zich weer in al haar schoonheid aan ons openbaarde en zo kwamen we weer terug aan in La Roche Bernard waar Dirk ons ging verlaten om terug met de auto, die er gelukkig nog ongedeerd stond, naar huis te keren.

Plannen voor de komende maanden

Domi blijft nog op Kumbi tot ikzelf ook 13/8 afgehaald door mijn grote broer, naar huis kom. En de Kumbi laat ik hier achter. Maar zo ver is het nog niet.
Domi en ik hebben die dag het stadje nog eens verkend en vooral het Centre Artisanal was ronduit boeiend. Een glasblazer, een houtdraaier, verschillende juweliers met specifieke materialen, een potterie en nog veel meer.
We wilden diezelfde avond terug naar de sluis maar de meteo heeft ons nog een dagje hier gehouden, 5 tot 6 bft met stoten van 7, daar zien we vanaf. We hebben dan maar een weeral prachtige wandeling gemaakt in de omgeving van de rivier en lekkere cider gedronken in de Sarah B, de plaatselijke stamkroeg van Peter en Marie Laurence, als ze hier zijn natuurlijk. Heb Peter ook op de valreep gezien hier. Zijn boot Argos ligt hier permanent en de slimmeriken onder jullie raden het al, ik kan met hen mee terug op 25/8 (met de auto).

Van dan af komen de Kumbi en ik stilaan terug huiswaarts, maar da’s nog efkes.

Ondiep

Vanmorgen zijn Domi en ik vroeg opgestaan en zijn de rivier terug afgevaren.. schoon dat dat was. In het vroege zonlicht en flarden mist die over het water zweefde, gewoon sprookjesachtig en feeëriek (zegt Domi). Al vlug bereikten we de sluis en later dan verwacht gingen we er met een veertiental boten door. We meenden nog de boei te pakken om het tij af te wachten maar iedereen vaarde door, dus wij ook, dank zij de vriendelijke Franse schipper/gids met wel 2m diepgang(zijn boot natuurlijk). We hebben eventjes maar 20cm onder de kiel gehad maar voor de rest verliep de tocht prima.

Eens buiten de monding gingen de zeiltjes op en eerst rustig maar nadien met een 4 bft gezwind naar , ja alweer, Le Crouesty.
Het werd een zalig zeiltochtje van een dikke vier uren, aan de wind. Kumbi haalde twee boten in. (stoefer!) De zon was volop van de partij en tegen vier uur lagen we weer veilig vast in de nu ons al wel erg bekende haven. Morgen willen we de Golfe de Morbihan in om Vannes te bezoeken, een stad die de moeite waard zou zijn.

Nu gaat ondergetekende onder de wol...

Heel veel liefs voor allen,

Chris Kumbi en ook Domi