Bye-bye Britain, bonjour England

8 juli 2010

Maandag 5 juli  zijn we daar weer vertrokken richting Dartmouth weer met weinig wind aanvankelijk en dan vooral zeer achterlijk en da' niet zo leuk. Het grootzeil kan daar niet zo goed tegen maar mijn halfwinderke- spinnakkerke wèl daarentegen. Dus, ondanks dat Kumbi-ke mijn voordek zo ongeveer helemaal in beslag neemt, heb ik toch m'n blauw-geel ballonzeil erop gezet en dan ging het goed. We voeren zo tot aan Start Point waar achter de hoek Dartmouth ligt.
Om  de hoek wil zeggen dat de wind nu meer voorlijker dan dwars inviel. Dus spi eraf. Makkelijker gezegd dan gedaan. Eerst goed nadenken hé en dan terug de zeilen erop . Het voordeel op volle zee is dat er plaats te over is om zo'n manoeuvre uit te voeren.  En tijd ook.

Spi-ervaring

De wind was wel naar 4 bft. gekropen en later zelfs meer maar dat gaf ons een vaart! Zelfs Pitou (m'n trouwe automatische piloot ) was onder de indruk. Gewoon 7 knopen door het water. Kumbi en ik waren nog geen klein beetje in ons element.  Dartmouth kwam snel dichterbij en wat later lagen we terug in Darthaven Marina in Kingswear. De Linkeroever van de Dart River zeg maar, voor de tweede keer deze reis.

Vorige keer heb ik hier mijn verjaardag gevierd met Ged en Trudy.

Normaal wilde ik naar Weymouth de volgende dag maar bij nader inzien en bestuderen van de navigatie, leek me het beste van nu over te steken naar de Kanaaleilanden, meer bepaald Guernsey. Ik moest daar wel drie uur voor hoogwater aankomen anders kan je  er de haven niet in.

Van Engels naar Frans, waar het nog Engels is.

Motorsailen dan maar, flink Rogerke, en dat voor een tiental uren. Na vier uur was Engeland uit het zicht verdwenen en was er alleen maar zee rondom ons. Maar we waren niet alleen. De Traffic lane van 't Engels Kanaal moet hier worden overgestoken, de autostrade van de zee, zeg maar, en aan traffic geen gebrek.  Zouden ze Antwerpen aandoen?
Halverwege de namiddag besefte ik dat we de deadline van 3u voor HW niet zouden halen. Rogerke werd stilgelegd en eindelijk konden we genieten van een heerlijk zeiltripje tot aan St.- Peter Port, netjes genavigeerd met de hulp van Kareltje (de kaartplotter).
De zon stond natuurlijk weer tegen bij het binnenvaren, maar de wakkere Haven Patrol leidde me netjes en onmiddellijk tot aan de visitor's pontoon waar we tot 's anderendaags 's middags zouden blijven liggen.

Wachten voor de winkelgalerij

De haven heeft een drempel waar we tot die fameuze drie uur moesten wachten om binnen te kunnen. Geen probleem, het was er best gezellig met al die anderen zeilboten. De volgende morgen heb ik Kumbi-ke toch te water gelaten en ben naar de kant geroeid. Een eerste kennismaking van de stad was overdonderend commercieel. Veel teveel winkels, niet aan mij besteed. Na de lunch, smoskes gemaakt deze keer, werden de jachten een voor een naar hun plekje in de haven gebracht. Wel goed georganiseerd.

Duikje in het verleden

Na de middag ging ik naar het Castle Cornet, gelegen op een grote rots en vroeger niet te bereiken over grond (nu wel via een lange pier). Daar heb ik mijn historisch hartje weer flink kunnen ophalen. Om vijf uur gaat dat daar dicht en dan heb ik maar de bus genomen. Voor amper 60 pence reed die heel  het eiland rond. Handig om op anderhalf uur veel te zien en dat was de moeite waard. Ik vind het wel dicht bevolkt, maar de huisjes zijn allemaal wel erg klein.

Net als de bus vertrok zag ik twee bekenden op de straat: Ingrid en Frans!

Na de bustocht ben ik ze gaan opzoeken op hun boot en ik heb hen wel degelijk verrast. Jij hier?! En eindelijk nog eens een fris Belgisch pintje gedronken!
Ik ga hier niet naar de pubs, als vrouw alleen staat dat toch niet zo, vind ik.  Enneuh…  ik vind dat ik aan 't werk ben met al dat varen. Vakantie zal't echt wel worden als Domi en Dirk me komen opzoeken eind juli en dan deel ik echte vakantiedagen met hen.

Morgen gaan we weer verder naar Lezardieux, Bretagne.
Als ik de kaarten, de Almanac en de Livre de Bord zo bekijk moet de echte proef nog komen vrees ik.  En dan komt de examenkoorts weer opzetten. Vooral het telkens weer alleen moeten beslissen is niet zo evident en tamelijk vermoeiend.
Kop op Kumbi, we halen het wel!

Tot de volgende keer lieve vrienden, bedankt voor degenen die me af en toe mailen, dat doet echt wel deugd.
Heel veel liefs

Chris Kumbi